نفت از گردن ام آویزان شده خود را می کشد بالا

تا با شما یا برج میلاد

حتی به یادگار 

می دانید چند سال آزگار است

عکس کپر های کرمان توی کیفم

در به در  کسی است

در قصابی 

یا نمایشگاه کتاب و این شب ها گوجه فروشی

در می آورم

  که اگر همقد خودم بود

نشانش بدهم به یادگار

های عمو خوابی یا

همسایه منی

که گاهی خواب تفنگ می بیند

و از شلیک گلوله

  شهیدانی که در کنج خانه ام لانه کرده اند

پر پر پر

نه که بترسم

اما شبیه پمپ بدون بنزینی شده ام که هوای سوختن دارد

شبیه شترهای    عربی  که روزنامه ها نوشتند

برایتان قصیده فصیح فضاحت که نه

چیزی سروده است

بی که بداند پرچم ما پیراهن کدام خلیفه بوده است

شبیه آفتابه ای بر گردن خشم   

(اینجا من می روم دستشویی و مرد بر می گردم) 

پیش از این زنی داشتم

و ماهیانی

با گیسوان سمج

 که بی آنکه جنگ شود

و برادران شما در خلیج 

از طیاره های روسی

پر پر پر

می توانستم برایشان بمیرم

حالا زنم

 همان سرزمین کوتوله ها

 ومن چرا نمی توانم روی این خاک تف بیاندازم؟

روی این سطرها نفت نپاش

آنرا ببر توی کابینه ات

و برای وزیر فرهنگت

جنگت

نفتت

که دارد همین جور از

گردنم

تنم

زنم

وطنم

چکه می کند

 

سخنم مست و دلم مست و صفت هاي تو مست

همه در هم دگر افتاده و در هم نگران

                                                         مولوي 

چرا من هر وقت به در و دیوار جهان می خورم و گیر می کنم لای دنده های آسمان

 نصرت رحمانی می آید می نشیند در گلویم و این شعر تلخش را می ریزد در رگ هام؟

    

این روزها 

   اینگونه ام,ببین; 

    دستم چه کند پیش می رود,

انگار

      هرشعرباکره ای را سروده ام 

      پایم چه خسته می کشدم,

گویی 

     کت بسته از خم هر راه رفته ام  

     تا زیر هرکجا 

      حتی شنوده ام

      هر بارشیون تیر خلاص را 

      ای دوست 

      این روزها  

     با هر که دوست می شوم احساس می کنم 

      آنقدر دوست بوده ایم که دیگر

       وقت خیانت است 

      انبوه غم حریم وحرمت خود را

 از دست داده است 

     دیریست هیچ کار ندارم 

      مانند یک وزیر 

       وقتی که هیچ کار نداری

      تو هیچ کاره ای 

     من هیچ کاره ام; یعنی که شاعرم 

      گیرم از این کنایه هیچ نفهمی

      این روزها اینگونه ام

       فرهادواره ای که تیشه ی خود را  

     گم کرده است

        آغاز انهدام چنین است

        اینگونه بود آغاز انقراض سلسله مردان  

       یاران 

       وقتی صدای حادثه خوابید 

       بر سنگ گور من بنویسید: یک جنگجو که نجنگید 

        اما ... شکست خورد                                                                   

 

 

من به یمگان در به زندانم ازین دیوانگان

داد من بستان از این دیوانه مردم آی رب!

                                                    ناصر خسرو